Waar dien je op te letten bij de kosten van een bedrijfslening?

Bij het overwegen van zakelijke financiering kan al het financiële jargon snel verwarrend worden. Als je geen bankexpert bent, kan het moeilijk zijn om alle kosten te begrijpen die in een leningsofferte zijn opgenomen, en nog belangrijker, wat ze betekenen als het gaat om hoeveel je eigenlijk verschuldigd bent.

Welke kosten heb je voor een kleine zakelijke lening?

Naast de meer eenvoudige componenten van de financiering, zoals de hoofdsom en rente, zult u waarschijnlijk geconfronteerd worden met andere kosten die aan de kosten van uw kleine zakelijke lening worden toegevoegd. Kosten voor een kleine zakelijke lening zijn van invloed op je afsluitkosten en je maandelijkse betaling.  maar je kan wel geld lenen zonder bkr toetsing en kunnen het prijskaartje van je lening aanzienlijk opdrijven. Laten we eens kijken naar een aantal van de meest voorkomende kosten die u kunt tegenkomen wanneer u te maken heeft met een kleine zakelijke kredietverstrekker. dit als u bijvoorbeeld 900 euro met spoed op vergelijk-gratis.nl wilt lenen.

Aanvraagkosten

Om in aanmerking te komen voor een klein zakelijk krediet, moet u een leningaanvraag invullen. Sommige kredietverstrekkers zullen proberen u vooraf een klein bedrag in rekening te brengen voor de beoordeling van uw aanvraag – een aanvraagvergoeding. In de regel is het een goed idee om kredietverstrekkers te vermijden die van u verwachten een bedrag te betalen voordat u zelfs voor een lening wordt goedgekeurd.

Origination Kosten

Een origination fee is een upfront vergoeding die door een kredietverstrekker in rekening wordt gebracht voor het evalueren en verstrekken van een lening; deze vergoeding wordt meestal uitgedrukt als een percentage van de hoofdsom van de lening, dan zal je bijvoorbeeld 50 euro van te voren moeten betalen, maar in sommige gevallen kan het in rekening worden gebracht als een vast bedrag (zoals $750). De vergoeding wordt gebruikt om te betalen voor de verwerking van de lening zelf.

Afhankelijk van de kredietverstrekker bedraagt de afsluitprovisie tussen 1 en 6% voor leningen aan kleine bedrijven.

Als voorbeeld, als u werd goedgekeurd voor een lening van $50.000 met 5% afsluitkosten, zou uw vergoeding $2.500 zijn. Dit bedrag wordt meestal afgetrokken van de fondsen die u aanvankelijk ontvangt. In dit geval zou $47,500 worden gestort op uw bankrekening-niet $50,000. Er wordt echter nog steeds van u verwacht dat u $50.000 plus rente terugbetaalt.

SBA 7(a) Loan Guaranty vergoedingen

De Small Business Administration (SBA) garandeert tot 85% van het leningbedrag voor 7(a) leningen.

De garantiepremies van de SBA zijn gewoonlijk binnen 90 dagen na de datum van goedkeuring van de lening verschuldigd. Deze vergoedingen variëren gewoonlijk van 2 tot 3,75% voor 7(a)-leningen van $150 000 en meer, afhankelijk van het geleende bedrag en de aflossingstermijn.

Kredietgevers mogen voor SBA 7(a)-leningen geen extra afsluitprovisies aanrekenen, maar mogen wel redelijke “verpakkingskosten” aan de uiteindelijke kosten toevoegen.

U dient zich ervan bewust te zijn dat voor andere SBA-leningen verschillende vergoedingen gelden. Het CDC/504-leningsprogramma heeft bijvoorbeeld een jaarlijkse servicevergoeding (momenteel 0,368%) en een CDC-onderhoudsvergoeding (momenteel 0,625%).

Maandelijkse administratieve vergoedingen

Sommige kredietverstrekkers proberen een administratieve vergoeding aan te rekenen, die een extra maandelijkse onderhoudskost is. Maandelijkse administratiekosten kunnen variëren van $50 tot honderden dollars per maand. Deze kosten zijn geen best practice, en u moet niet verwachten dat u ze aan een gerenommeerde servicer betaalt.

Jaarlijkse kosten

Een jaarlijkse vergoeding, net als een maandelijkse administratieve vergoeding, is een extra lening onderhoudskosten, maar op een jaarlijkse basis. Veel kredietverstrekkers kunnen u geld lenen zonder administratiekosten, en u dient kredietverstrekkers te vermijden die deze kosten in hun voorwaarden opnemen.

De principes van een succesvol onderzoeksprogramma

Een onderzoeksprogramma is een georganiseerd professioneel netwerk van onderzoekers die fundamenteel wetenschappelijk onderzoek uitvoeren op specifieke gebieden. De term is herhaaldelijk gebruikt door wetenschapsfilosofen om de verschillende normatieve modellen van de wetenschap die beschikbaar zijn door Karl Popper en Ire Lakatos te herformuleren en te vermengen. De twee filosofen waren het niet alleen oneens over de methoden en modellen die ze gebruikten voor wetenschappelijk redeneren. Integendeel, de twee waren het oneens over de veronderstellingen en methodologie die ten grondslag liggen aan hun respectieve benaderingen. Popper beweerde bijvoorbeeld dat deductieve argumenten die door zijn school van logica worden aangevoerd objectief kunnen zijn, terwijl Lakatos beweerde dat alle wetenschappelijke inductie deductief kan worden gerechtvaardigd.

De kerncomponent van onderzoek is de systematische studie van een onderwerp met een hypothese om het te ondersteunen. De meeste onderzoekers in alle disciplines zijn het eens over de methodologie van programmeurs van wetenschappelijk onderzoek, aangezien de gebruikte technieken en voorbeelden worden geselecteerd op basis van het onderwerp van studie en de theorie die wordt getest. De kernmethodologie kan echter verschillen tussen verschillende onderzoeksprogrammeurs, wat betreft de steekproeftechnieken, de gebruikte methoden, de data-analysemethodologieën en de feedback van de veldtesten. De kernmethodologie van elke programmeur moet consistent zijn met eerder werk en natuurlijk met ander werk dat in het gebied is gedaan. Bovendien moet deze kernmethodologie goed aansluiten bij de modaliteiten van de programmeur.

De kernmethodologie van een onderzoekprogrammeur moet uit vijf elementen bestaan, namelijk het experimentele ontwerp, de gegevensverzameling, de gegevensanalyse, de rapportage van resultaten en de bespreking van het verrichte werk. De eerste twee elementen vormen de basis van elke onderzoekprogrammeur, de laatste twee gaan over de resultaten van de onderzoekprogrammeur. Het ontwerp kan echter worden onderverdeeld in twee categorieën, namelijk positieve heuristiek en negatieve heuristiek. Positief heuristisch ontwerp vermijdt conclusies op basis van puur toeval en toeval; terwijl negatief heuristisch ontwerp zoekt naar biologische, chronologische of ecologische relaties in de gegevens.

Het succes van een programmeur hangt af van de selectie van het juiste onderwerp en geschikte methoden om het onderzoek uit te voeren. De kwaliteit van het onderzoek wordt bepaald door drie dingen, namelijk de kwaliteit van de hypothese die naar voren wordt gebracht, de kracht of vaardigheid van het team dat het gebruikt en de validiteit of robuustheid van de gekozen aanpak. De kracht of vaardigheid van het team verwijst naar hun vermogen om een ​​methode of procedure te ontwerpen die eventuele bezwaren tegen de validiteit van de resultaten kan wegnemen. Aan de andere kant verwijst de validiteit van de gekozen aanpak naar de samenhang van de verzamelde gegevens en de bereikte conclusies, ongeacht hoeveel criteria of tests het team heeft toegepast.

Het derde belangrijke aspect van elk succesvol onderzoeksprogramma is de uitvoering ervan. Het succes van een programmeur hangt grotendeels af van de mate waarin het is geïmplementeerd. Het onderzoeksprotocol moet zorgvuldig worden ontworpen en de inhoud ervan moet grondig worden onderzocht. De raadgevend arts, wiens verantwoordelijkheid het is om toezicht te houden op de uitvoering van het programma, moet ervoor zorgen dat aan alle details van het onderzoek is voldaan. Hij kan zelfs besluiten het protocol aan te passen aan het onderzoek in kwestie.

Het succes van een medisch onderzoek ligt in de nauwgezetheid van de toepassing ervan en in het bijzonder in de analyse van de gegevens die in de loop van het project zijn verzameld. Als de procedures goed zijn ingeburgerd, is de wetenschap gezond. Dit kan alleen worden gefaciliteerd door een goede en consistente toepassing van de programmatische principes. Het is raadzaam om een ​​positieve heuristiek te ontwikkelen. Een positieve heuristiek is gewoon een regel die de consistentie van de statistische analyses garandeert, met andere woorden ervoor zorgt dat de gegevens die voor statistische analyse worden gebruikt volledig betrouwbaar zijn.

Mogelijkheden voor zomeronderzoek

Een onderzoeksprogramma is een georganiseerd professioneel netwerk van onderzoekers die fundamenteel wetenschappelijk onderzoek doen. De oorspronkelijke term is gebruikt door wetenschapsfilosoof Emile Zolani om het algemeen gebruikte model van wetenschappelijke methode, namelijk de normale wetenschap van Karl Popper en zijn falsificatiemethodologie, te combineren en aan te passen. Het onderzoeksprogramma kan worden gezien als het netwerk of de matrix van alle wetenschappen, in het bijzonder natuurkunde, sterrenkunde en scheikunde. Het netwerk van onderzoeksprogramma’s is tot stand gekomen op basis van tal van vergelijkbare maar sterk uiteenlopende modellen. De meest algemene modellen zijn een werkbaar model met een vaste set van principes en een dynamisch proces (APA-stijl), een machtswetnetwerk met meerdere knooppunten, of een gestuurd netwerk met een centrale waardefunctie die niet bepalend, stochastisch, of tot op zekere hoogte niet-intuïtief.

Het veld van toegepaste wetenschappen heeft in de loop van de tijd uitgebreide beschrijvingen ontwikkeld van hun kernmethodologie en kernonderzoekstechnieken, en deze zijn van invloed geweest bij de ontwikkeling van verschillende nieuwe modellen van wetenschappelijke onderzoekprogrammeurs. De onderzoekprogrammeur of kernmethodologie is de gemeenschappelijke noemer die bijna alle verschillende beschrijvingen van onderzoek dat in verschillende delen van de wetenschappelijke gemeenschap wordt uitgevoerd, verenigt. Het veld heeft een rijke beschrijving van onderzoekprogrammeurs die doorgaans operationeel zijn, maar toch vaag genoeg om een ​​grote verscheidenheid aan mogelijke interpretaties mogelijk te maken.

De twee meest invloedrijke namen van de afgelopen jaren zijn de taalkundigen David Chalmers en John Dupree, die de negatieve heuristiek ontwikkelden. De negatieve heuristiek is een belangrijk ingrediënt in veel van de meer geavanceerde modellen van wetenschappelijke onderzoekprogrammeurs in de sociale wetenschappen. De negatieve heuristiek biedt een mechanisme voor het genereren van falsifieerbare voorspellingen uit empirische gegevens, in plaats van een puur berekenende methode voor het testen van hypothesen. De negatieve heuristiek kan worden gedefinieerd als een wiskundig sjabloon om te redeneren over significante patronen in sociaalwetenschappelijk onderzoek, en is uitgebreid gebruikt in sociaalwetenschappelijk onderzoek in een groot aantal disciplines.

Het zomerwetenschappelijk onderzoeksprogramma van de University of British Columbia (UBC) heeft onlangs een model geïntroduceerd dat bekend staat als het model voor gemengde strategieën. Deze flexibele en creatieve strategie biedt faculteitsleden de mogelijkheid om een ​​verscheidenheid aan statistische hulpmiddelen te gebruiken bij hun statistische analyse van sociaalwetenschappelijke onderzoeksprojecten. Deze flexibiliteit stelt onderzoekers in staat om voort te bouwen op eerder werk en tegelijkertijd nieuwe bevindingen op te nemen in hun eigen onderzoeksinspanningen. Met de groei van contingente technologieën die nu beschikbaar zijn voor bijna elk gebied van menselijke inspanningen, is het model met gemengde strategieën een bijzonder waardevol hulpmiddel voor faculteitsleden om tot hun beschikking te hebben. De flexibiliteit die inherent is aan het model met gemengde strategieën, maakt het een nuttige aanvulling op het zomerwetenschappelijk onderzoeksprogramma.

Een van de krachtigste krachten achter verandering op het gebied van onderzoek is een opkomende kloof tussen theoretische wetenschappers en experimentele wetenschappers. De experimentator probeert een bepaalde theoretische voorspelling te testen, terwijl de theoretische wetenschapper de voorspellende nauwkeurigheid van die theoretische voorspelling vaak test door te proberen deze te vervalsen. Het gevolg is dat de theoretische wetenschapper werk kan komen verrichten op gebieden die buiten zijn theoretische bevoegdheid vallen, en de experimentator kan de resultaten van zijn onderzoekprogrammeur niet gemakkelijk op dezelfde manier vervalsen. Als gevolg daarvan hebben trends in de theoretische natuurkunde de opkomende trends in de toegepaste natuurkunde maar langzaam ingehaald.

Het model met gemengde strategieën helpt het programma van de University of British Columbia deze kloof te overbruggen. Naast het feit dat het programma een breed scala aan statistische hulpmiddelen kan gebruiken, stelt het de faculteitsleden van het programma ook in staat om in verschillende richtingen te experimenteren. De gemengde strategie biedt niet alleen faculteitsleden meer onderzoeksmogelijkheden, maar kan ook leiden tot meer generalisatie van resultaten van bepaalde onderzoeksprojecten. Dit kan op zijn beurt een hulpmiddel zijn bij het beter formuleren van wetenschappelijke concepten en zelfs helpen bij het genereren van nieuwe onderzoeksmogelijkheden.

Ontdekking van theorieën

Het onderzoeksprogramma heeft veel componenten waaruit het bestaat. Het onderzoeksprogramma van elke discipline heeft een aantal voorwaarden waaraan moet worden voldaan voordat wordt overgegaan tot de analyse van wetenschappelijke methoden, modellen, gegevens, enz. Het onderzoeksprogramma van een discipline kan theoretisch worden georganiseerd rond een centraal theoretisch concept of belang. Het onderzoeksprogramma is gericht op het ontwikkelen van begrip en acceptatie van wetenschappelijke methoden en modellen.

Het voor chemische analyse geprogrammeerde onderzoek kan systematisch, kwalitatief, kwantitatief of experimenteel zijn. De systematische benadering is gebaseerd op het wiskundig formuleren van kwantitatieve relaties tussen variabelen. De kwantitatieve benadering concentreert zich op het meten van resultaten die zijn verkregen uit experimenten en is daarom gebaseerd op kwantitatieve metingen en is daarom theoretisch goed ingeburgerd. De positieve heuristiek behandelt alleen anomalieën die tijdens het onderzoek zijn ontdekt, terwijl de negatieve heuristiek uitsluitend gebaseerd is op het niet-bestaan ​​van anomalieën.

Het onderzoeksprogramma van de astronomie concentreert zich op de detectie en studie van astronomische objecten. Astronomie heeft veel subdisciplines zoals astrograaf, planetaire wetenschap, stellaire wetenschap, enz. De onderzoekprogrammeur van radioastronomie bestaat voornamelijk uit radiale snelheidsmeting, hyperface-radiografie, totale catalogi van elementen, evolutie van sterrenstelsels en zwarte gaten. De onderzoeksprogrammeurs van de wiskunde daarentegen houden zich bezig met de beschrijving, analyse en evaluatie van de eigenschappen van reële getallen (rationele getallen, eindige getallen (grondtalen achten, eindige tolen, reële derdemachtswortels, bepaalde integrale machten, enz.) ) , reële symmetrieën (algebraïsche vergelijkingen), geometrische structuur van reële getallen (voorgeconditioneerde variëteiten), verzamelingen (verzamelingenleer), calculus (analytische getaltheorie, enz.)

Het onderzoekswerk van Philosophy of Science omvat doorgaans beschrijvende studies van de natuur. Het werk hier is over het algemeen gericht op het beschrijven van patronen en relaties en het geven van verklaringen voor de patronen en relaties. De focus in Philosophy of Science ligt normaal gesproken op de natuurwetenschappen en vaak onderschrijven de filosofen een reductionistische kijk op de wetenschappelijke realiteit. In het bijzonder hebben de meeste wetenschapsfilosofen speciale aanspraken op kennis afgewezen door te beweren dat wetenschappelijke theorieën alleen waar zijn in de context van de natuurwetenschappen.

Het onderzoekswerk van onderwijsspecialisten past technieken uit de natuurwetenschappen toe in combinatie met technieken uit het onderwijs tot ontwerp en vorm. Het onderzoek van onderwijsspecialisten is gericht op het ontwerpen van onderwijsrelevante inhoud, materialen en methoden die in het onderwijs kunnen worden gebruikt. Het onderzoek op dit gebied is meestal kwalitatief van aard en heeft aanzienlijke interdisciplinaire contacten in verschillende disciplines. Het onderzoek van de gespecialiseerde eenheden concentreert zich op een specifieke discipline en de implementatiemethoden variëren tussen verschillende takken van gespecialiseerde eenheden. Het onderzoeksprogramma van astrofysici omvat doorgaans observationeel en experimenteel onderzoek, met als voornaamste doel het vinden van kosmologisch bewijs voor het bestaan ​​van verre planeten en sterren.

De onderzoeksprogrammeur van Theoretici bestaat voornamelijk uit werken op het gebied van wiskunde, natuurkunde, scheikunde en sterrenkunde. Theoretici proberen de fysische en logische eigenschappen van atomaire en subatomaire deeltjes te begrijpen, verklaren en voorspellen en ook de relatie daartussen kwalitatief te beschrijven. Theoretici hebben verschillende methoden om hun doelen te bereiken. De meest populaire manieren zijn via wiskundig formalisme, structuralisme of idealisme, realisme, verzamelingenleer en fuzzy logic. Het werk van theoretische wetenschappers wordt grotendeels gemotiveerd door de wens om een ​​reeks stellingen te testen en te vervalsen, en door hun ideeën te verdedigen tegen tegenstrijdig bewijs.